pairing : Manami sangaku x Onoda sakamichi
rate : PG
"เฮ้ย พวกนายมาช้านะ มานามิ" อาราคิตะที่มาอยู่ก่อนแล้วบ่นใส่เจ้าเด็กแสบที่ตอนนี้เพิ่งวิ่งมาถึงพร้อมกับจูงมือเจ้าเด็กแว่นมาด้วย
"ขอโทษครับ พอดีเดินเล่นเพลินไปหน่อย" มานามิยิ้มตอบ
"ถ้ามาช้าอีกนิด อดดูแล้วนะ ดอกไม้ไฟน่ะ"
"เอาน่า อย่าบ่นไปเลยอาราคิตะ" คราวนี้เป็นฝ่ายโทโดที่มาห้ามมั่ง
"โทโด วันหลังหัดสอนเรื่องเวลาให้เด็กนายด้วย ชิ!"
"ฮ่าๆๆๆ" โทโดได้แต่หัวเราะในท่าทางของเพื่อนในชมรม
"เอาล่ะในเมื่อมากับครบแล้วก็หามุมดูดอกไม้ไฟกันเถอะ" ชินไคเสนอความคิดขึ้นมา
จากนั้นทุกคนก็เดินหามุมดีๆเพื่อนั่งดูดอกไม้ไฟกัน จนได้มาเจอมุมนึงที่ใกล้กับบันไดตรงศาลเจ้าพอดี ไม่กี่นาทีดอกไม้ไฟก็ถูกจุดลอยขึ้นฟ้า ระเบิดเป็นกระกายแสงประดับท้องฟ้ายามค่ำคืน ดอกไม้ไฟอีกหลายลูกก็ถูกจุดขึ้นมากันอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ทุกคนต่างหยุดนิ่งดูดอกไม้ไฟที่ลอยอยู่บนฟ้าอย่างไม่อาจละสายตาได้
"ว้าว สวยมากเลยนะครับ" โอโนดะพึมพำออกมาเบาๆ แต่เสียงนั้นก็ไม่อาจเล็ดรอดต่อการฟังของคนมานามิได้ มานามิมองโอโนดะที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข จนกว่าจะรู้ตัวการแสดงดอกไม้ไฟก็จบลง โดยที่เขาไม่ได้ดูดอกไม้ไฟเลยแม้แต่น้อย....
"ดอกไม้ไฟสวยมากเลยล่ะ อยากดูอีกจัง" นารุโกะพูดอย่างเสียดาย
"เอาน่า เจ้าหนูตลอดหน้าร้อนยังไงมันก็ต้องมีอีกนั้นแหล่ะ" โทโดยีหัวนารุโกะแล้วยิ้มเล็กน้อย
"เชอะ ก็แค่ดอกไม้ไฟ จะดูเมื่อไหร่ก็ได้" อาราคิตะพูดอย่างไม่แยแส
"แต่เมื่อกี้นายก็ดูดอกไม้ไฟไม่วางตาเลยนะ ยาสึโทโมะ" ชินไคแซวอาราคิตะ จนทำให้ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
"เอ่อ.. ทุกคนครับ พอดีผมซื้อดอกไม้ไฟมา ไปเล่นด้วยกันมั้ยครับ?"คราวนี้เป็นฝ่ายโอโนดะที่พูดถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เห... เจ้าหนูแว่นซื้อดอกไม้ไฟมาด้วยเหรอ เอาสิฉันอยากเล่นนะ" โทโดเอ่ยอย่างยิ้มๆ
"ฉันเล่นด้วย โอโนดะคุง!" คราวนี้เป็นฝ่ายนารุโกะที่โพล่งออกมาบ้าง
"ยังไงก็ยังไม่อยากกลับอยู่แล้ว มาเล่นกันมั้ยคินโจ" ฟุกุโทมิหันไปถามอีกคน
"อื้ม เอาสิ"
ตอนนี้ทุกคนกลับกลายเป็นว่าแย่งดอกไม้ไฟไปเล่นกันอย่างสนุกสนาน เรียกเสียงหัวเราะภายในกลุ่มได้เป็นอย่างดี ถึงจะมีการไล่วิ่งกันบ้างแต่ก็ถือว่าเป็นความสุขเล็กๆอย่างหนึ่งของคนตัวเล็กใส่แว่นที่คอยมองอย่างเงียบๆ
โอโนดะนั่งเล่นดอกไม้ไฟอยู่กับนารุโกะในตอนแรก แต่ตอนนี้เจ้าตัวดันหายไปวิ่งเล่นกับใครแล้วก็ไม่รู้
"ผมเล่นด้วยคนนะ ซากามิจิคุง" มานามินั่งลงข้างโอโนดะแล้วจุดดอกไม้ไฟ
"ดอกไม้ไฟวันนี้สวยมากเลยนะครับ มานามิคุงเห็นด้วยมั้ย"
"เอ๋... อ่อ อื้ม สวยมากๆเลยล่ะ" ความจริงแล้วเขาโกหกน่ะ ดอกไม้ไฟแทบจะไม่ได้ดูเลย เพราะเขามัวแต่ไปสนใจโอโนดะเสียมากกว่า
"เป็นครั้งแรกเลยนะครับ ที่ผมได้มาดูดอกไม้ไฟในกลุ่มใหญ่ๆแบบนี้"
"ซากามิจิคุงไม่ค่อยได้มาดูดอกไม้ไฟกับเพื่อนเหรอ?"
"ไม่หรอกครับ ส่วนใหญ่ผมจะอยู่ในบ้านเสียมากกว่า"
"เห.... ถ้างั้น เมื่อไหร่ที่มีงานเทศกาลผมจะชวนซากามิจิคุงตลอดเลยดีมั้ย?"
"เอ๋... จะดีเหรอครับ"
"ดีสิ ผมเองก็อยากเที่ยวกับซากามิจิคุงนะ" มานามิยิ้มให้กับโอโนดะอย่างสดใส จนทำให้อีกฝ่ายต้องเผลอยิ้มตาม มานามิเป็นคนที่สดใสมากกว่าเขาเสียอีก อยู่ด้วยทีไรก็อดที่จะละสายตาไม่ได้
"อื้ม ผมเองก็อยากเที่ยวกับมานามิคุงเหมือนกัน" โอโนดะยิ้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของชายร่างเล็กนั้นบ่งบอกถึงความสุขที่เขาเองก็ไม่สามารถประเมิณได้ว่ารู้สึกดีขนาดไหน
"ซากามิจิคุง..."
"ครั....." ยังขานไม่ทันจบมานามิก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้โอโนดะที่ไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจที่จรดอยู่ข้างแก้มพลันทำให้โอโนดะรู้สึกแปลกๆ เลือดภายในร่างกายสูบฉีดอย่างรวดเร็วจนลามขึ้นไปยังใบหน้า เขาไม่รู้ว่าจะจัดการความรู้สึกนี้อย่างไร จึงทำได้แค่หลับตาปี๋
"มีอะไรติดผมเธอก็ไม่รู้น่ะ น่าจะเป็นเศษขี้เถ้าดอกไม้ไฟมั้ง"
"อ..เอ๋.... " โอโนดะลืมตาขึ้นมามองอีกคน อย่างสงสัยงั้นเมื่อกี้ก็แค่ปัดเศษขี้เถ้าอย่างนั้นหรอกหรือ แย่จริง นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่เนี้ย แย่ที่สุด โอโนดะสะบัดหัวตัวเองไปมาอย่างแรงจนมานามิสงสัย
"เป็นอะไรเหรอ ซากามิจิคุง เห็นสะบัดหัวไปมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"
"ปะ... เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรฟุ้งซ่านน่ะ" โอโนดะยิ้มแหย่ะๆ
"ตัวเธอดูร้อนๆนะ ไม่สบายรึเปล่า ซากามิจิคุง" มานามิเอามือสัมผัสไปทั่วใบหน้าของอีกคน
"ม...ไม่ครับ! สงสัยอากาศมันร้อนน่ะ แถมเล่นดอกไม้ไฟด้วย ไอร้อนมันเลยกระจายไปทั่วล่ะมั้งครับ"
"โอ๊ะ งั้นเหรอ"
"เฮ้! พวกนายสองคนตรงนั้นน่ะ! จะกลับกันแล้วนะ!" เสียงของอาราคิตะที่อยู่ไม่ไกลตะโกนเรียก
มานามิจับมือโอโนดะแล้วพาไปยังกลุ่ม อีกแล้ว...ความรู้สึกนี้...ทำไมกัน โอโนดะเอามืออีกข้างขึ้นมากุมเจ้าก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายที่มีแววว่าจะระเบิดได้ตลอดเวลา
ตลอดทางกลับเรียวคังมานามิกุมมือโอโนดะเอาไว้ตลอดเวลา แต่ก็ไม่วายถูกรุ่นพี่แซวว่าเหมือนแม่จูงลูก มานามิจึงได้แค่ยิ้มกลับไปเท่านั้น
"ฝันดีนะ ซากามิจิคุง"
"อื้ม.. มานามิเองก็เหมือนกัน ราตรีสวัสดิ์ครับ" มานามิปล่อยมืออีกคนแล้วโบกมือบ๊ายบายก่อนจะกลับเข้าห้องพักของเจ้าตัวไป
รู้สึกว่างเปล่า... ทันทีที่หนุ่มหัวสีน้ำเงินปล่อยมือแล้วเดินจากเขาไป เขารู้สึกได้ว่ามันว่างเปล่า จากตอนแรกที่มือนี้ยังอบอุ่นอยู่เลย....
"ไม่นะ ซากามิจิ นายชักจะฟุ้งซ่านใหญ่แล้ว" โอโนดะบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วตบหน้าหนึ่งทีก่อนจะเข้าห้องพักของตัวเองไป อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นวันที่เขามีความสุขล่ะนะ......
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
วันสุดท้ายของการมาเที่ยวพักผ่อนกับกลุ่มฮาโกเนะ จัดได้ว่าทริปนี้เป็นทริปที่สนุกมาก ไหนจะทั้งเดินเที่ยวงานเทศกาล ไหว้ศาลเจ้า เดินเที่ยวกินของอร่อยๆขึ้นชื่อประจำจังหวัด แต่น่าเสียดายที่วันนี้ต้องกลับเสียแล้ว
และตลอดเวลาที่เที่ยวด้วยกันนั้นมานามิมักจะทำอะไรที่มีผลต่อความรู้สึกของโอโนดะอยู่เสมอ เขาเองก็ไม่อยากจะคิดอะไรมาก ในทีแรกเขาเองก็อยากจะถามมานามิไปเลยว่า ทำแบบนี้ไม่รู้สึกแปลกๆเหรอ แต่เขาก็ไม่กล้าถามซะงั้น
"กลับบ้านดีๆนะ มาคิจัง อยากจะมาเมื่อไหร่ก็มาได้นะ" โทโดยิ้มยียวน
"ชิ... ถ้านายไม่ชวนฉันก็ไม่มาหรอกนะ มีอะไรหลายอย่างให้ทำเยอะแยะ"
"เอ๋... นี่นายไม่คิดจะ คิดถึงฉันมั่งเลยเหรอ? มาคิจังงง" คราวนี้กลับเป็นฝ่ายโทโดเสียเองที่ไล่อ้อนมาคิชิมะจนเรียกเสียงหัวเราะ ทุกคนในชูโกคุกับฮาโกเนะต่างร่ำลากัน
"ซากามิจิคุง กลับบ้านดีๆนะ" มานามิพูดพลางยิ้มในอีกฝ่าย
"อื้ม! มานามิคุงเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะ"
"นี่... ซากามิจิคุง..."
"ครับ?"
"เธอรู้สึกอะไรบ้างมั้ยกับการกระทำที่ผมทำต่อเธอน่ะ"
โอโนดะอ้ำอึ้งอย่างไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เขาควรจะตอบว่าอะไรดี ไม่ใช่เขาเองก็ไม่รู้สึก แต่เขากลัวว่าถ้าตอบผิดมันจะส่งผลต่อจิตใจอีกฝ่าย เขาควรจะทำยังไงดี.....
มานามิที่คอยสังเกตท่าทางของโอโนดะก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะลำบากใจ
"ช่างมันเถอะ ซากามิจิคุง ผมแค่ถามเล่นๆนะ" มานามิพูดขัดขึ้นมา
"ช่างมันเถอะ ซากามิจิคุง ผมแค่ถามเล่นๆนะ" มานามิพูดขัดขึ้นมา
"เอ่อ... แต่ว่า..." โอโนดะก็ยังคงอ้ำอึ้ง
"ไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากเลย"
"......ไม่ใช่....."
"หืม?"
"......ผมเองก็รู้สึกนะ......." โอโนดะก้มหน้าจนคางชิดกับลำคอ พยายามที่จะซ่อนใบหน้าอันแดงก่ำของตัวเอง แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของมานามิ ถึงจะปิดหน้าไปแต่หูก็ยังแดงนะโอโนดะคุง.....
"ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นเหรอ ผมดีใจนะ" มานามิยิ้มร่า
"เฮ้! โอโนดะ! จะไปแล้วนะ!" เสียงของนารุโกะตะโกนเรียก
"อ..ครับ! จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!" โอโนดะลนลานพยายามจะวิ่งไปหากลุ่มแต่ก็ต้องชะงักไว้เพราะมีมือของมานามิจับเขาเอาไว้
"เดี๋ยว เย็นนี้ผมจะส่งข้อควา.... ไม่สิ เดี๋ยวผมจะโทรไปหาเธอนะ ได้รึเปล่า" โอโนดะพยักหน้า หงึกๆ แทนคำตอบ
"แล้วเจอกันนะ"
"แล้ว...เจอกัน...ครับ" โอโนดะรีบวิ่งไปที่กลุ่มอย่างรวดเร็ว ถ้าเขายังคงอยู่ใกล้มานามิคุงอีก เขาคงต้องเป็นลมอยู่ตรงนั้นแน่ๆ
"ในเมื่อมากันครบแล้วก็กลับบ้านกันเลยนะ" คินโจทวนสมาชิคในทีมอีกรอบก่อนจะพากันขึ้นรถกลับบ้าน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"เฮ้อ สบายตัวจัง..." โอโนดะล้มตัวนอนหลังจากอาบน้ำเสร็จ วันนี้กว่าพวกเขาจะกลับถึงบ้านเรียกได้ว่าลำบากนิดหน่อย เพราะยางรถดันมาแบนระหว่างทาง จึงต้องช่วยกันเข็นรถจนกว่าจะถึงปั๊มน้ำมัน แถมปั๊มน้ำมันยังอยู่ห่างไปเกือบตั้ง1กิโลเมตร นับว่าเหนื่อยเหมือนกัน กว่าพวกเขาจะถึงบ้านก็เย็นแล้ว
โอโนดะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองพลางคิดว่า มานามิจะโทรมาตามที่บอกมั้ย แต่แล้วความคิดเขาก็ต้องหยุดลงในเมื่อมือถือเจ้ากรรมดันสั่นขึ้นมา พร้อมปรากฎชื่อของบุคคลโทรเข้าบนหน้าจอ
"ฮัลโหลครับ... มานามิคุง"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สงสัยฤดูร้อนนี้คงจะเป็นฤดูแห่งความทรงจำกับการเปลี่ยนแปลงสำหรับเขาไปเสียแล้วล่ะ......
End.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น