pairing : Takigawa Chris Yuu x Miyuki Kazuya X Sawamura Eijun
no rate
warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคสามพีนะคะ อาจจะมีการผันแปรต่อไปในอนาคต
"นายนี่น่ารำคาญจริงๆเลยซาวามุระ" มิยูกิมองอีกคนพลางถอนหายใจ
"ก็นายหนีฉันนี่! หลอกฉันด้วยคริ....อุ้บ!" ยังไม่ทันจะจบประโยคคำพูดของซาวามุระก็กลืนหายเข้าไปในลำคอด้วยฝ่ามือของคู่สนทนาก่อนจะถูกลากห้อง
"นายจะส่งเสียงดังทำไม" หลังจากที่มิยูกิพาเจ้าเด็กขี้โวยวายเข้ามาในห้องได้แล้วก็ปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระ
"อย่ามาเปลื่ยนเรื่อง นายกล้ามากที่หลอกฉันว่าคริสเซมไปมา! ฉันจะงัดท่ามวยปล้ำที่คุราโมจิเซมไปสอนฉันมาใช้กับนายเพื่อล้างแค้ง!"
"เฮ้ย ใจเย็นๆก่อนซาวามุระ..." มิยูกิเห็นท่าไม่ดีเลยพยายามบอกให้อีกคนใจเย็นแล้วหาทางหนีทีไล่
"นายเตรียมตัวไว้เลย ย๊าาา!" ซาวามุระไม่รีรออะไรทั้งนั้น เขาพุ่งเข้าใส่มิยูกิอย่างไม่ลังเลแต่ก็ช้ากว่าเป้าหมาย มิยูกิเบี่ยงหลบก่อนจะขัดขาซาวามุระให้ล้มลงกับพื้นแล้วกดทับเอาไว้ แขนทั้งสองข้างของซาวามุระถูกรวบจับไว้เหนือหัวด้วยมือทั้งข้างสองของมิยูกิ
"ฮ่ะฮ่า นายเสร็จฉันแล้ว" ซาวามุระมองตาคนที่อยู่เหนือกว่าอย่างไม่ยอมที่เขาต้องมาเสียทีให้กับคนเจ้าเล่ห์
"ปล่อยฉันเลยนะเจ้าบ้า!" ซาวามุระดิ้นไปมาก่อนจะยกขาขึ้นมาเตะอีกคนอย่างสะเปะสะปะ
"โอ้ย! เจ็บๆๆๆ" มิยูกิร้องอย่างโอดโอยก่อนจะยอมปล่อยอีกคน
"สมน้ำหน้า กรรมตามสนองนายแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ"
"เฮ้ย นายไม่ควรเตะรุ่นพี่ของนายอย่างนี้นะซาวามุระ" มิยูกิลุกขึ้นมานั่งชันเขาแล้วมองคนที่หัวเราะเยาะเขา
"ก็นายมาทับฉันทำไมล่ะ..."
"ฉันก็แค่ป้องกันตัว กันนายจะเข้ามาทำร้ายฉันน่ะสิ"
"ฮึ่มมมมมม" ซาวามุระจ้องมิยูกิไม่วางตา
"เลิกจ้องฉันแบบนั้นได้แล้ว เอาเป็นว่าฉันขอโทษก็แล้วกันที่หลอกนายเรื่องคริสเซมไป เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอติมไถ่โทษ" มิยูกิลูบหัวอีกคนหวังว่าเจ้าหมาตัวนี้จะเชื่องขึ้นมาบ้าง
"จริงเหรอ? งั้นฉันไม่โกรธนายแล้วก็ได้"
ซาวามุระลากคนที่สัญญาว่าจะเลี้ยงไอติมเขา จนมาหยุดอยู่ที่หน้าคอนวิเนียนแห่งหนึ่ง ซาวามุระไม่รีรอรีบเดินตรงไปยังตู้ไอติมมิยูกิเดินตามอีกคนมาติดๆก่อนจะช่วยกันเลือกว่าใครจะกินรสอะไร และในระหว่างที่เลือกอยู่นั้นซาวามุระก็เหลือบไปเห็นคริสที่เดินผ่านหน้าร้านเข้าพอดี
"เดี๋ยวฉันมานะ" ไม่รอคำตอบของคนข้างกายซาวามุระก็รีบวิ่งออกไปเพื่อหาอีกคนหนึ่ง มิยูกิเห็นภาพที่ซาวามุระรีบวิ่งเพื่อไปหาคนสำคัญแล้วก็พลันเกิดความสับสนในใจ จะว่าโกรธก็ไม่ใช่ น้อยใจก็ไม่เชิง มันเหมือนกับ หึง..... ห๊ะ! เดี๋ยวก่อน.... มิยูกิสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิด เขาเนี้ยนะหึง? เขาจะหึงรุ่นพี่ที่เขารักและเคารพทำไม ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบซาวามุระนี่... ชอบ?.... เดี๋ยวนะ ที่เขามีอาการแปลกๆแบบนี้หรือแท้จริงแล้วเขาชอบซาวามุระอยู่.... ไม่แน่มันอาจจะใช่ เพราะเขาเองก็ไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนซาวามุระที่จะไม่รู้ใจตัวเอง บางทีเขาอาจจะชอบซาวามุระจริงๆ.....
"โทษทีมาช้าไปหน่อย เลือกได้ยัง?" ซาวามุระวิ่งระริกระรี้มาหาเขาหลังจากที่คุยกับคริสเสร็จ
"เลือกได้ล่ะ นายเอาได้จ่ายเงินที่เคาทเตอร์สิ" มิยูกิว่าพลางส่งไอติมหลากหลายแท่งใส่มืออีกคน ซาวามุระก็ว่าง่ายทำตามที่เขาสั่งอย่างไม่ปรอปากบ่น ถ้าน่ารักกับเขาแบบนี้ตลอดก็ดีหรอก มิยูกิเลือกที่จะไปยืนรอหน้าร้าน เขามองแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่เคารพเดินห่างออกไป
"จะกลับแล้วเหรอครับ? คริสเซมไป...." มิยูกิทิ้งซาวามุระไว้ตรงคอนวิเวียนโดยที่ตัวเองเดินมาหาบุคคลที่เขาเพิ่งจะเอ่ยทัก
"มิยูกิเหรอ?... อืม จะกลับแล้วล่ะ"
"กลับดีๆนะครับ ถ้ามีโอกาสผมมีเรื่องอยากคุยกับคริสเซมไปหน่อย.... เป็นการส่วนตัว..." คริสไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มกลับมาก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่ทั้งสองซื้อไอติมกัยเสร็จแล้วก็เดินกันกลับหอพักโดยไม่พูดอะไร ซาวามุระมองอีกคนที่กินไอติมอย่างเงียบๆ เป็นอะไรของเขานะ... ตั้งแต่ออกมาจากคอนวิเนียนมิยูกิก็ไม่พูดกับเขาเลย.... มิยูกิเหล่มองซาวามุระที่เอาแต่ก้มหน้าขมวดคิ้วไปพลางกินไอติมไปพลาง หมอนี่ทำหน้าอย่างกับปวดท้องอย่างนั้นแหล่ะ
"ซาวามุระ เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมนายทำหน้าแปลกๆ" มิยูกิเอ่ยถาม
"ห๊ะ?... หน้าฉันมันแปลกตรงไหน มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?" ซาวามุระทำหน้าเหลอหลา มิยูกิมองใบหน้าอีกคนก่อนจะที่หัวเราะออกมา ให้ตายสิหมอนี่ทำหน้าตลกชะมัด "เฮ้ย! นายหัวเราะอะไร!"
"ก็หัวเราะที่นายทำหน้าโง่ๆใส่ฉันไง อย่าไปทำหน้าตาแบบนี้ให้ใครเห็นนะ ให้แค่ฉันเห็นคนเดียวก็พอ ฮ่าๆๆๆๆๆ" ซาวามุระโกรธหน้าแดงที่ไม่สามารถโต้กลับได้ ก่อนจะมองไอติมในมืออีกคนแล้วกัดลงไปเต็มๆคำ มิยูกิมองไอติมในมือที่หายไปกว่าครึ่ง
"ฮ่าๆๆๆๆ ดูหน้านายสิมิยูกิ ตลกชะมัดเลย ฮ่าๆๆๆ" มิยูกิมองอีกคนแว่นทึบ ก่อนจะเอาไอติมในมือยัดใส่ปากคนหัวเราะ
"โห.... นายกล้ามากนะที่มากัดไอติมของฉันนะ ซาวามุระ...." มิยูกิแสยะยิ้มมอง ซาวามุระพยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกมือของอีกคนจับเอาไว้เพื่อไม่ให้ขยับไปไหน ถึงไอติมจะถูกกัดจนหายไปกว่าครึ่งก็จริงแต่มันก็ยังคงใหญ่คับปากซาวามุระอยู่ดี
มิยูกิยังคงยัดไอติมเข้าปากอีกคนอย่างไม่ปรานี โพรงปากนิ่มเริ่มเจ็บจากแรงกระแทกที่อีกฝ่ายยังคงกระทำอย่างไม่หยุด ความคับแน่นภายในปากทำให้อึดอัด น้ำใสๆเริ่มเอ่อคลอตรงหน่วยตาของคนผู้ถูกกระทำ ดวงตาที่ฉ่ำปรื๋อไปด้วยหยดน้ำพยายามส่งสายตาอ้อนวอนอีกคน มิยูกิมองคนตรงหน้าดวงตาเบิกโพลงก่อนจะหยุดการกระทำของตัวเอง เขาเอาแท่งไอติมออกจากปากอีกคนหยาดน้ำที่เป็นสายเชื่อมไหลจากตัวไม้ไปถึงปากอีกคนถูกตัดขาดออกจากกัน ซาวามุระไอค่อกแค่กเพื่อลดอาการสำลัก
......บ้าชะมัด นี่เขาเผลอทำอะไรลงไป.....
มิยูกิมองคนตรงหน้าที่ยังคงไออยู่ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเลยเข้าไปลูบหลังให้เบาๆแทน
"แค่กๆ นาย.. แกล้งแรงเกินไปแล้ว ใจร้ายมาก แค่กๆ..." ซาวามุระ ต่อว่าอีกคนก่อนจะยกมือขึ้นมาเช็ดปาก "ดูสิ เพราะนายเอาไอติมยัดใส่ปากฉัน... เหนียวไปหมดเลย"
"เอาน่า ถึงว่าเจ๊ากันไปนะ ฮี่ๆ" มิยูกิยิ้มยียวนพลางลูบหัวอีกคน
"ไม่เจ๊าเฟ้ย!" ซาวามุระลุกขึ้นมาวิ่งไล่คนเจ้าเล่ห์ แต่มีหรือที่มิยูกิจะยอมให้จับตัวได้ง่าย มิยูกิวิ่งหนีอีกคนพลางหัวเราะตลอดทางท่ามกลางอากาศที่เย็นและใบไม้ที่ร่วงหล่น
......ดูโรแมนติกดีเนอะ....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" เสียงหอบเป็นจังหวะที่ออกมาจากริมฝีปากพิชเชอร์หนุ่มขี้โวยวายประจำเซย์โดว์ ไอน้ำบางๆลอยไปที่บ่งบอกถึงสภาพอากาศในตอนนี้ว่าเริ่มเย็นมากขึ้นขนาดไหน และมีแววว่าจะเย็นขึ้น เย็นขึ้น และเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีผลอะไรกับเขา เหงื่อที่ไหลลงตามกรอบหน้า อุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้น ซาวามุระวิ่งรอบสนามคนเดียวมาประมาณสิบกว่ารอบแล้วตอนแรกก็มีฟุรุยะวิ่งอยู่ด้วยหรอกแต่หมอนั้นก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ คนที่มาวิ่งตอนกลางดึกแบบนี้คงมีแค่เขาคนเดียวกระมัง......
หลังจากวิ่งเสร็จซาวามุระก็หมายที่จะเดินกลับเข้าห้องเพื่อพักผ่อน แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ดังมาจากโรงยิม ใครกันที่จะมาซ้อมในเวลากลางดึกทั้งที่สภาพอากาศเริ่มหนาวแบบนี้ ซาวามุระเดินเข้าไปใกล้ๆก็พบกับมิยูกิและฟุรุยะที่ตอนนี้กำลังซ้อมขว้างบอลกันอยู่ ซาวามุระมองฟอร์มการเล่นของฟุรุยะอย่างไม่ละสายตา ....หมอนั้นนำเขาไปอีกก้าวแล้ว.....
"พอฟุรุยะ ไปพักได้แล้ว!" มิยูกิตะโกนบอกคู่แบทเตอร์รี่ของเขาก่อนขว้างบอลกลับคืนสู่เจ้าของ
"อะ.... แต่ผมขออีก..."
"ไม่ได้ นายขว้างมาเยอะพอแล้ว" ฟุรุยะที่ทำท่าจะแย้งก็ต้องถูกขัดด้วยคำพูดของรุ่นพี่ มิยูกิส่งผ้าขนหนูไปให้ฟุรุยะก่อนจะเหลือบมองไปเห็นผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูโรงยิม "ว่าไงซาวามุระ นายอยากจะขว้างลูกมั้ย!" มิยูกิหันมาถามจนคนที่ถูกเรียกชื่อสะดุ้ง
"อยากสิ! ฉันจะไม่ยอมแพ้ฟุรุยะหรอกนะ!" ซาวามุระตะโกนกลับแถมยังพาดพิงถึงอีกคน ฟุรุยะทำได้เพียงแต่ทำหน้าอึนใส่สื่อความหมายเป็นนัยๆว่า .....ฉันไม่ยอมให้นายเอาชนะฉันได้หรอกนะ....
"ไปใส่ถุงมือซะ! ฟุรุยะนายอยากจะอยู่ดูแบบฟอร์มของเจ้านั้นมั้ย?" มิยูกิถามพลางชูนิ้วโป้งชี้ไปอีกคนที่กำลังวิ่งไปหาถุงมืออยู่ ฟุรุยะมองตามที่อีกคนชี้
"ครับ ผมจะอยู่!" มิยูกิเผยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ก่อนจะตบบ่าฟุรุยะแล้วเดินไปหาอีกคน
"พร้อมยังซาวามุระ" มิยูกิตะโกนถามก่อนจะนั่งลงจัดฟอร์มของตัวเองในการรับลูกที่อีกฝ่ายจะส่งมา
"พร้อมมานานแล้ว!"
เมื่อได้ยินคำตอบของอีกคนมิยูกิก็ตะโกนบอกว่าต้องการลูกขว้างแบบไหน ทุกลูกที่ซาวามุระขว้างมาถึงจะไม่ได้เร็วและรุนแรงเท่ากับของฟุรุยะ แต่ก็ทำให้เหล่าแบตเตอร์หัวปั่นได้ หลังจากที่ขว้างแต่ลูกวงนอกมิยูกิก็ตะโกนบอกซาวามุระขอลูกวงใน ในทีแรกซาวามุนะยังคงมีท่าทีลังเลอยู่ แต่พอมิยูกิบอกว่า 'ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย' ซาวามุระจึงยอมทำตามที่แคชเชอร์หนุ่มขอ
มิยูกิมองลูกวงในที่ซาวามุระขว้างมาแต่ละครั้งแล้วก็หนักใจ .....ถึงแม้ว่าจะหายจากอาการยิปส์แล้วแต่ก็ยังไม่หายขาดอย่างที่คริสเซมไปบอกสินะ.... มิยูกิบอกอีกคนว่าขออีกแค่ครั้งเดียวแล้วเลิก ซาวามุระกำลูกบอลแน่นก่อนจะขว้างไปในโซนเดิม เพราะการควบคุมลูกยังไม่ดีบวกกับอุณหภูมิที่กำลังลดต่ำลงเรื่อยๆจนทำให้มือซาวามุระเย็นและปล่อยบอลช้ากว่าตอนแรก ทำให้บอลเจ้ากรรมแทนที่จะเข้าไปในโซนลูกวงในดันกลับไปโซนวงนอกแทนแถมลูกยังสูงมาก มิยูกิที่เห็นดังนั้นจึงรีบเปลี่ยนตำแหน่งถุงมือแต่เพราะจังหวะในการขว้างนั้นช้ากว่าตอนแรกเลยทำให้เขาความเร็วในการเปลี่ยนตำแหน่งของเขาช้าลงไปด้วยแต่ก็ยังช้าไป...
พลั่ก!
แกร๊ก!
"มิยูกิเซมไป!" เสียงตะโกนเรียกดังขึ้นพร้อมกัน ฟุรุยะรีบวิ่งไปดูอาการของมิยูกิที่ทรุดตัวเอามือกุมใบหน้าอยู่ ซาวามุระตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงทำได้แค่ยืนมองอยู่เฉยๆไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้
"ฉันไม่เป็นไรฟุรุยะ บอลไม่ได้กระแทกฉันโดยตรง มันแค่เฉี่ยวโดนแว่นน่ะ" มิยูกิโบกมือปัดเพื่อบ่งบอกว่าตนเองนั้นไม่ได้เป็นอะไรตามอย่างที่พูด
"แต่เลือดมัน..." ฟุรุยะชี้ไปที่ใบหน้าอีกฟาก มิยูกิสงสัยในคำพูดอีกคนจึงเลื่อนมือไปจับตรงที่ฟุรุยะชี้ เขาสัมผัสได้ถึงของเหลวที่กำลังไหลลงมาก่อนจะยกขึ้นมาดู .....เลือดจริงด้วย.....
"สงสัยข้อต่อแว่นมันคงจะข่วนเอาน่ะ ดูสิขาแว่นหักเลย" มิยูกิว่าพลางหยิบแว่นของตนที่ตอนนี้แบ่งออกเป็นสองส่วนไปเสียแล้ว
"ยังไงก็เถอะ เซมไปควรจะไปทำแผลก่อนนะครับ" ฟุรุยะทำท่าทีว่าจะพารุ่นพี่ไปปฐมพยาบาล มิยูกิที่เห็นซาวามุระยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้นจึงบอกไปว่า "ฉันไม่เป็นอะไรซาวามุระ มันไม่ใช่ความผิดของนาย นายไปนอนได้แล้ว" ซาวามุระมองอีกคนอย่างรู้สึกผิดก่อนจะพยักหน้าน้อยๆแล้วก้มหน้างุด มิยูกิมองท่าทีอีกคนอย่างกังวล .....หวังว่าหมอนั้นจะไม่โทษตัวเองหรอกนะ.... ก่อนจะเดินไปทำแผลโดยทิ้งอีกคนไว้เบื้องหลัง.....
หลังจากใช้เวลาทำแผลอยู่ซักพักมิยูกิก็เดินกลับมาที่ห้องของตน แต่กว่าจะเดินกลับห้องได้ก็ลำบากเอาการ เพราะอุปกรณ์ที่ช่วยในการมองเห็นของเขาดันพังไปเสียแล้ว ถึงแม้ว่าสายตาเขาจะไม่ได้สั้นอะไรมากแต่มันก็ลำบากอยู่ดี
"อา.... สงสัยต้องใส่คอนแทคเลนส์ไปก่อนล่ะมั้ง แถมแผลยังโดนน้ำไม่ได้อีกลำบากชะมัดเลยน๊าาา" มิยูกิบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงแต่ยังไม่ทันจะหลับตาลงก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียก่อน ....ใครกันนะ.... มิยูกิเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกมาเพื่อที่จะดูว่าใครกันที่มาขัดเวลานอนของเขา
"ซาวามุระ?" มิยูกิมองบุคคลที่มาอย่างสงสัย "นายควรจะไปนอนได้แล้วนะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว" มิยูกิพูดพลางเอาแขนพิงไว้ที่เสาแล้วมองอีกคนที่ยังคงก้มหน้า
"คือ.... ทษ...." ซาวามุระพูดเสียงผะแผ่วจนฟังไม่ได้ศัพท์
"หา? นายพูดว่าอะไรนะ ฉันฟังไม่ชัด"
"ฉ... ฮึก.... ฉัน.... ขอ.... โทษ....." ซาวามุระพูดออกมาอีกครั้งแต่คราวนี้มีเสียงปนสะอื้นมาด้วย มิยูกิที่ได้ยินจึงรีบจับใบหน้าของอีกคนให้หงายขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาปรากฎต่อสายตา
"อ่า... นายนี่มัน..." มิยูกิเสยผมอย่างเหนื่อยใจก่อนจะดึงอีกคนเข้ามาในห้องแล้วพาอีกคนนั่งลงบนเตียง "นายจะร้องไห้ทำไมเนี้ย ซาวามุระ"
"ฉ..... ฉัน....ก....ฮึก ก็ไม่รู้....." ซาวามุระยกแขนขึ้นมาปาดน้ำตาตนเอง
"ฉันไม่เป็นอะไร โอเค๊ นายไม่ต้องโทษตัวเองหรอก"
"ฉันเอง... ก็อยากจะคิด.... แบบที่นาย...พูด..." ซาวามุระเริ่มคลายสะอื้นลงบ้างแล้ว
"ถ้านายยังรู้สึกผิดอยู่ก็ซื้อแว่นคืนให้ฉันเอามั้ย ..." มิยูกิเสนอ ซาวามุระไม่ตอบอะไรทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจ
"งั้นวันนี้นายก็นอนที่นี่ก่อน ถ้านายกลับห้องตอนนี้คุราโมจิได้มาถามฉันแน่ ฉันขี้เกียจตอบหมอนั้น"
"อื้ม.... เข้าใจแล้ว...." ซาวามุระเช็ดคราบน้ำตาของตนเองเพื่อให้มั่นใจว่าน้ำตามันไม่ไหล
มิยูกิทิ้งตัวลงบนเตียงนอนโดยไม่สนใจอีกคน แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อรู้สึกได้ถึงการยุบตัวของที่นอน มิยูกิหันไปมองก็เห็นว่าซาวามุระนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขาเพียงแต่อีกคนนอนหันหลังให้ก็เท่านั้น.... แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไล่อีกคนไปเสียเมื่อไหร่เขาอยากให้อยู่แบบนี้ต่อไปอีกซักพักเสียด้วยซ้ำ มิยูกินอนรอซักพักเพื่อใหม่มั่นใจว่าอีกคนหลับสนิทแล้วก่อนจะคนข้างกายเข้ามากอด
.....ขอแค่อยู่แบบนี้ซักพัก....ก่อนที่ฉันจะไม่มีโอกาสได้กอดนาย....
TBC.
talk: อั๊ยย่ะ ตอนนี้ยาวแหล่ะ ตอนนี้ยาวแหล่ะะะะะะะ มีใครคิดบ้างมั้ย มีใครคิดแบบเก๊ามั้ยยยย ; 7 ; มิยูกินี่บทพระเอกไปสองตอนเลย จากตอนแรกที่สลับกับพี่คริสไปมา อู้ววววววว ใครกันจะเป็นพระเอกของเรื่อง ใครกันจะได้ครองใจน้อง รอตามต่อไปเพราะเราเองก็ยังไม่รู้เลย กร๊ากกกกก
แว๊กกกก ไม่อยากให้ใครเสียใจเลยอ่าาา T^T 3Pไปเลยเถอะนะะ 55555 มิยูกิรู้ใจตัวเแล้วสินะะะ แหม่ๆพอรู้ใจตัวเองก็ได้นอนกอดเลยนะเนี่ยย จะหลับลงหรอ 55555
ตอบลบแล้วเรื่องที่จะคุยกับคริสนี่.. อะไรฟะะะ