pairing : Takigawa Chris Yuu x Miyuki Kazuya X Sawamura Eijun
no rate
warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคสามพีนะคะ อาจจะมีการผันแปรต่อไปในอนาคต
"คริสเซมไปคิดยังไงกับซาวามุระครับ?" มิยูกิถามคริสพร้อมกับจ้องอีกคนอย่างไม่วางตา
"หืม? คิดยังไงงั้นเหรอ?" คริสทวนคำถามก่อนจะครุ่นคิดซักพัก ถ้าเป็นตอนแรกที่เขาเจอซาวามุระเขาคงจะตอบได้อย่างมั่นใจไม่มีลังเลแบบนี้แน่ แต่ตอนนี้มันต่างกันเขาเองก็ไม่กล้าตอบอะไรที่ไม่มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นเสียด้วย.....
"ใช่ครับ ผมแค่อยากรู้เฉยๆน่ะ ไม่มีอะไรพิเศษหรอกครับ"
"ซาวามุระถึงจะเป็นคนขี้โวยวายแต่ก็เป็นเด็กที่ดี"
"อย่างนั้นเหรอครับ...." มิยูกิพูดเสียงแผ่วก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม
"แล้วนายถามทำไมเหรอ มิยูกิ"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ บอกแล้วไงว่าผมก็แค่อยากรู้"
"ไม่ใช่ว่ามันมีอะไรกวนใจนายอย่างงั้นเหรอ?" คำถามที่คริสถามกลับจี้จุดเข้าอย่างจัง มิยูกิเงียบไปได้แต่มองกระป๋องกาแฟในมือ "แสดงว่าจริงสินะ"
"มันก็แค่เรื่องไร้สาระน่ะครับไม่มีอะไรหรอก" มิยูกิปฏิเสธ
"แต่มันคงเป็นเรื่องไร้สาระที่แปลกดีนะ จนทำให้นายเก็บเอาเรื่องไร้สาระมาคิดแบบนี้"
"นั่นสิครับ... แปลกจริงๆ.... ผมกลับห้องก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับคริสเซมไป" มิยูกิทิ้งกระป๋องกาแฟแล้วบอกลาอีกคนก่อนจะเดินขึ้นห้องไป
พลันพ้นร่างของแคชเชอร์หนุ่มคริสก็ได้แต่นั่งคิดกับตัวเอง 'คริสเซมไปคิดยังไงกับซาวามุระครับ?' คำพูดของมิยูกิยังคงก้องอยู่ในหัว ทั้งที่เขาควรจะตอบได้ตามปกติแต่กลับต้องมานั่งคิดคำพูดก่อนจะตอบมันแปลกเกินไป นี่เขายังคิดกับซาวามุระเป็นแค่รุ่นน้องอยู่รึเปล่านะ? เขารู้สึกดีทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เด็กคนนั้น อยากคอยดูแล อยากเห็นรอยยิ้มที่ส่งมาให้ตลอดเวลา.....
บางทีเขาคงจะคิดมากไปเอง มันต้องไม่ใช่ความรู้สึกแบบนั้นแน่ๆ ในเมื่อเขาต่างเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ คริสถอนหายใจออกมาก่อนจะทิ้งขยะที่อยู่ในมือแล้วเดินกลับห้องไป.....
ทันทีที่มิยูิเข้ามาในห้องเขาก็ทิ้งตัวลงที่นอนทันที มิยูกิเอาแขนทั้งสองข้างมารองหนุนหัว ทั้งที่ได้คำตอบจากคริสเซมไปมาแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเขายังรู้สึกว้าวุ่นอยู่กันนะ หลังจากที่มิยูกิได้ยินมาจากคุราโมจจิว่าซาวามุระอยู่กับคริสเซมไปก็ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มในอก ทั้งที่มันไม่ควรจะเกิดเลย เขารู้ดีว่าในหัวของซาวามุระนอกเรื่องขว้างบอลแล้วก็มีแต่เรื่องของคริสเซมไป หมอนี่มันคงชอบคริสเซมไปมากสินะ แล้วเขาล่ะ เคยชอบเขาบ้างมั้ย? เดี๋ยวนะ นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่
"อ่า.... นอนๆ" มิยูกิบ่นกับตัวเองก่อนจะข่มตาหลับแล้วเข้าสู่ห่วงนินทรา
. . . . . . . . .
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก
เสียงหอบที่ส่งออกมาตามจังหวะการหายใจ รุ่งสางของวันที่ฟ้ายังไม่เปิดดี มีร่างของใครคนหนึ่งกำลังวิ่งอยู่รอบสนาม มิยูกิที่ตื่นมาวิ่งจ็อคกิ้งมองไปยังร่างนั้นถึงแม้ว่ามันจะมืดและไม่ค่อยชัดเจนแต่เขามั่นใจได้เลยว่าต้องเป็นหมอนี้แน่ๆ ซาวามุระ......
มิยูกิวิ่งไปหาอีกคนที่กำลังอยู่ในสนามเขารอจังหวะเพื่อที่จะได้วิ่งตามหลังไม่ให้ซาวามุระรู้ตัว แล้วโอกาสก็มาถึง มิยูกิออกวิ่งตามหลังอีกคนดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะใจจดใจจ่ออยู่กับการวิ่งเลยไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนของเขาเลย แกล้งซะหน่อยดีกว่า พอคิดได้อย่างนั้นแล้วมิยูกิก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีกจนมั่นใจกว่าใกล้พอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหูอีกคน
"โฮ้ย!" ซาวามุระสะดุ้งโหยงหันมามองต้นเสียงก็พบกับ ใบหน้ายิ้มแป้นแล้นของมิยูกิ
"นาย! นายทำให้ฉันตกใจนะเจ้าบ้า!" ซาวามุระวิ่งไปโวยวายใส่อีกคนไป
"ฮ่าๆๆ นายมันโง่เองที่วิ่งไม่ระวังข้างหลังน่ะ" มิยูกิหัวเราะร่าก่อนที่จะวิ่งนำอีกคนไป ซาวามุระเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมพยายามจะวิ่งแซงอีกคน ช่วงเช้านี้กลายเป็นว่ามีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงโวยวายของคนทั้งสองคนดังทั่วสนาม.....
. . . . . . . .
"โฮ้ยยย เหนื่อยแล้ว!" ซาวามุระบ่นขึ้นมาก่อนจะล้มตัวลงไปนอนแผ่บนพื้น จากตอนแรกที่วิ่งเฉยๆกลายเป็นวิ่งแข่งกันไปได้ยังไงเขาเองก็ไม่รู้
"ก็นายเล่นวิ่งซะเต็มแรงขนาดนั้น ไม่เหนื่อยก็แปลกแล้วเจ้าบ้า" มิยูกิบ่นอีกคนก่อนจะนั่งลงข้างๆ
"อ่า..... ง่วงอ่ะ" ซาวามุระพูดออมมาเสียงแผ่วก่อนที่ดวงตาจะเริ่มปรื๋อตาม
"เฮ้ย... จะมานอนตรงนี้ได้ยังไง อย่างน้อยก็ไปอาบน้ำเอาเหงื่อออกก่อนสิ"
"รู้แล้วน่ะ!" ซาวามุระลุกพรวดก่อนจะตรงดิ่งกลับไปที่ห้อง
"ให้ตายสิ....." มิยูกิมองตามหลังอีกคนแล้วอดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ มิยูกิวิ่งต่ออีกซักพักเพื่อเรียกเหงื่อก่อนจะกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย
มิยูกิเดินเข้ามาให้ห้องอาบน้ำแล้วก็เห็นซาวามุระทีกำลังสระผมอยู่ หมอนี่ยังอาบน้ำไม่เสร็จอีกเหรอ? มิยูกิเลือกที่เดินเข้าไปนั่งตรงก็อกน้ำข้างๆซาวามุระ ก่อนจะจัดการชำระล้างร่างกาย
"นายมานั่งอะไรตรงนี้ ที่อื่นมีตั้งเยอะ" ซาวามุระหันมาบ่นใส่
"ก็ที่อื่นมันนั่งคนเดียวแล้วเหงานี่ อีกอย่างที่นี่ก็มีแค่ฉันกับนาย..."
"ครั้งแรกนะที่ได้อาบน้ำกับนายน่ะ....." ซาวามุระพูดเสียงเบาแต่มิยูกิก็ยังคงได้ยิน
"ฮี่ๆ งั้นนายก็มาถูหลังให้ฉันหน่อยสิเจ้ารุ่นน้องถือว่าเป็นการฉลองที่นายกับฉันอาบน้ำด้วยกันครั้งแรกยังไงล่ะ" มิยูกิยิ้มยียวนใส่
"ไม่! ทำไมฉันต้องทำให้นายด้วย! ทำเองสิ!" ซาวามุระรีบล้างฟองบนศีรษะกับร่างกายออกก่อนจะเดินไปที่อ่างแช่น้ำ
"ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ ให้ความเคารพกันหน่อยสิ" มิยูกิยังคงไม่เลิกราง่ายๆ จนซาวามุระต้องเบ้ปาก
"รุ่นพี่แบบนายฉันไม่เคารพหรอก!" สิ้นคำซาวามุระ ทำให้มิยูกิรู้เลยว่าเขาคงไม่น่าเคารพพอสำหรับหมอนี่ ก็ดูสิพูดมาอย่างไม่ลังเลเลย คิดแล้วมันน่าน้อยใจจริงๆ
"ขอโทษนะที่ฉันมันไม่น่าเคารพพอน่ะ ฮ่ะๆๆๆ" มิยูกิหัวเราะแหยะๆแล้วล้างฟองสบู่ออกจากตัวก่อนจะเดินลงไปแช่งน้ำบ้าง "อ่า..... สบายชะมัดเลย" มิยูกิเสยผมที่เปียก พาดแขนไปที่ขอบอ่าง แล้วมองซาวามุระที่บัดนี้เขยิบห่างจากเขาไปอยู่จนสุดมุม
"เฮ้ย... ซาวามุระ นี่นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรทำไมต้องออกห่างขนาดนั้นด้วย"
"ไม่รู้! แต่ฉันสัมผัสได้ว่าอยู่ใกล้นายไม่ปลอดภัย!" ซาวามุระนั่งกอดเข่าแล้วเอาผ้ามาครอบน้ำให้มันนูนขึ้นมาจนกลายเป็นลูกโป่งผ้า
"ฉันไม่ใช่ตัวอันตรายขนาดนั้นซักหน่อย.... เอ๊ะ หรือว่าของนายเล็กเลยไม่กล้าเข้าใกล้ฉันใช่มั้ยยยยย" มิยูกิลอบยิ้ม
"ของฉันไม่เล็กเฟ้ย!" ซาวามุระหันมาแว๊ดใส่
"โห..... มั่นใจเสียเหลือเกินนะ พิสูจน์สิ"
"โรคจิต! ใครที่ไหนเขาจะกล้าโชว์ของตัวเองล่ะ! ว่าแต่ฉันเพิ่งสังเกตว่านายไม่ได้ใส่แว่น..." ซาวามุระเขยิบเข้าไปใกล้มิยูกิเพื่อที่จะได้มองใบหน้าอีกคนอย่างชัดๆ
"คนอาบน้ำที่ไหนเขาจะใส่แว่นกันเล่า เจ้าบ้า" มิยูกิมองซาวามุระที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา แย่ล่ะสิ ใกล้เกินไปแล้ว มิยูกิเลือกจะหลบหน้าหันไปทางอื่นก่อนที่ใบหน้าของอีกฝ่ายจะเข้าใกล้กันไปมากกว่านี้
"พอนายไม่ใส่แว่นแล้วหน้ามันดูแปลกๆ"
"ทำไม หลงสเน่ห์ฉันแล้วเหรอ?" มิยูกิพูดยียวน
"เจ้าบ้า! ใครกันที่จะมาหลงคนอย่างนาย!" ซาวามุระลุกพรวดจากอ่าง
"อ่าว จะไปแล้วเหรอ? ไม่อยู่ให้นานกว่านี้หน่อยล่ะ" มิยูกิก็ยังคงก่อกวนจนวินาทีสุดท้าย
"ไม่แล้ว! เฮ้ย!" สิ้นคำซาวามุระก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปแต่เนื่องด้วยที่พื้นนั้นมันน้ำนองอยู่ ด้วยความไม่ระวังเลยทำให้ซาวามุระเผลอเหยียบแล้วก็ลื่นลงไปนอนอยู่กับพื้น มิยูกที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ซาวามุระรีบลุกขึ้นแล้วหันไปมองอีกคนที่กำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างซึ่งตอนนี้ใครอีกคนที่ว่าก็ส่งรอยยิ้มยียวนมาให้
. . . . . . .
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จมิยูกิก็เดินมาที่ห้องก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเอาใบเมนูฝึกไปให้ฟุรุยะกับซาวามุระ มิยูกิเดินไปที่ห้องของฟุรุยะแล้วส่งใบเมนูไปให้ก่อนที่จะขอตัวเพราะว่าต้องเอาไปให้ซาวามุระด้วยอีกคน
"มิยูกิเซมไป..." ฟุรุยะเรียกอีกคนก่อนที่จะเดินออกไป
"หืม?"
"คือว่าวันนี้เป็นวันหยุด... ช่วยซ้อมรับลูกให้ผมจะได้มั้ยครับ?" สิ้นคำถามฟุรุยะมิยูกิได้แต่ยิ้มแล้วตอบกลับไป
"ตอนเย็น.... วอร์มร่างกายอะไรให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาเรียกฉัน"
"ขอบคุณครับ"
หลังจากเสร็จธุระกับฟุรุยะแล้วมิยูกิก็เดินตรงไปที่ห้องของซาวามุระทันที วันนี้เขากะว่าจะรีบๆส่งเจ้านี้ให้เสร็จๆแล้วไปอ่านหนังสือที่ยืมมาจากคุราโมจจิต่อ มิยูกิเคาะประตูห้องแล้วยืนรออยู่ซักพัก แล้วก็เป็นซาวามุระที่เปิดประตูออกมา
"ไง ซาวามุระ" มิยูกิทักทาย
"นายอีกแล้วเหรอ ทำไมวันนี้เจอกันบ่อยจัง"
"วันนี้ดวงของฉันมันสมพงษ์กับดวงของนายมั้ง เลยต้องเจอหน้ากันน่ะ เอานี่.." มิยูกิส่งใบเมนูฝึกให้อีกคน.... ซาวามุระรับมาอย่างงงๆ แล้วทำหน้าสงสัยต้องการคำตอบว่าเจ้าสิ่งนี้มันคืออะไร แล้วเอามาให้เขาทำไม
"อะไร?"
"ใบเมนูฝึก คริสเซมไปฝากให้ฉันเอามาให้นาย"
"ห๊ะ! จากคริสเซมไปเหรอ?" ซาวามุระมีท่าทีเปลี่ยนไปหลังจากได้ยินชื่อของบุคคลที่เขาเคารพทั้งคู่ พอรู้ว่ามาจากคริสเซมไปนี่ระริกระรี้เชียวนะ.....
"ซาวามุระ.... ฉันถามหน่อยว่านายคิดอะไรกับคริสเซมไปรึเปล่า"
"จะคิดอะไรล่ะ ก็ต้องรุ่นพี่ที่เคารพสิ!" ซาวามุระแปลกใจกับคำถามของอีกฝ่าย
"แล้วฉันล่ะ?...."
"ห... ห๊ะ?....." คราวนี้ไร้ซึ่งคำตอบ ซาวามุระมองอีกคนอย่างแปลกใจว่าวันนี้มิยูกิเป็นอะไร แช่น้ำนานเกินไปรึเปล่า เลยพูดอะไรแปลกๆ
"อ่า... ช่างมันเถอะ.....ไม่ต้องใส่ใจหรอก แล้วเจอกัน" มิยูกิเดินกลับไปโดยไม่หันมามองอีกคน แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก
"มิยูกิ วันนี้นายเป็นอะไรรึเปล่า? นายดูแปลกๆนะ" ซาวามุระรั้งเสื้ออีกคนเอาไว้ก่อนที่จะไปไกลมากกว่านี้
"ไม่มีอะไรหรอกน่ะ ปล่อยได้แล้ว" มิยูกิยังคงคัดค้าน
"ไม่! ฉันจะไม่ปล่อยจนกว่านายจะบอกว่าวันนี้นายเป็นอะไร!" ซาวามุระปฏิเสธเสียงแข็ง
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยเจ้าบ้า!"
"ไม่ฉันไม่เชื่อ!" ซาวามุระเริ่มเปลี่ยนจากตอนแรกจับเสื้อกลายเป็นรวบกอดอีกคนไม่ให้หนีไปไหนแทน มิยูกิเองก็ไม่ละความพยายามที่เดินหนีจนกลายเป็นว่าตอนนี้เขากลับลากซาวามุระไปด้วยซะอย่างงั้น
"ว่าไงมิยูกิ... แล้วนายกำลังทำอะไรอยู่เจ้าบ้าซาวามุระ" คุราโมจิเอ่ยทักพร้อมกับไอติมที่ยังอยู่ในปาก ไม่รู้ว่าโชคเข้าข้างหรืออะไรดีที่หมอนี่มาได้ทันมาได้ทันเวลา ซาวามุระที่กอดมิยูกิแน่นไม่ปล่อยเงยหน้ามารุ่นพี่รูมเมท
"กำลังจับผู้ร้ายปากแข็งอยู่ครับคุราโมจิเซมไป!" ซาวามุระตอบอย่างชัดเจน
"ฮ่าๆๆๆๆๆ มิยูกินายไปโกหกอะไรหมอนี่ไว้" คุราโมจิหัวเราะออกมาหลังจากที่ได้ยังคำตอบของรุ่นน้อง
"เปล่าซักหน่อย ก็หมอนี่มันเซ้าซี่ฉัน" มิยูกิตอบอย่างเหนื่อยใจ
"ก็นายไม่ยอมบอกฉัน!" ซาวามุระเถียงกลับ
"ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไร เจ้าบ้า!" มิยูกิก็เถียงกลับไปอีก
"ปัญหาของพวกนายสองคนเคลียร์กันเองนะ ส่วนฉันเล่นเกมล่ะ" คุราโมจิยิ้มแล้วโบกมือให้ทั้งสองคนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อหนีปัญหา โดยทิ้งพวกเขาไว้.....
"เมื่อไหร่นายจะปล่อยฉันเนี้ยซาวามุระ" มิยูกิมองคนที่กอดเอวเขาแน่นอย่างไม่ปล่อย
"ก็ต่อเมื่อนายจะบอกฉันก่อนว่าวันนี้นายเป็นอะไร"
"โอเค ฉันยอมแล้ว...." มิยูว่าพลางยกมือสองข้างขึ้นบ่งบอกว่ายอมแพ้แล้ว ".... อ่ะ... คริสเซมไป.."
มิยูกิเอ่ยชื่ออีกคนออกมาจงใจให้ซาวามุระได้ยิน
"ห๊ะ! อรุณสวัสดิ์ครับคริสเซมไป!" ซาวามุระโค้งเก้าสิบองศาก่อนจะเงยหน้ามาก็พบว่าเจ้าคนใส่แว่นนั้นไม่อยู่แล้ว แถมคริสเซมไปก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย..... เขาเสียรู้ให้หมอนั้นซะแล้ว!!
"เจ้าบ้ามิยูกิ!!!" ซาวามุระตะโกนเรียกชื่ออีกคนอย่างเจ็บใจ
ทางด้านมิยูกิที่หนีออกมาได้พลันถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน กว่าจะหนีพ้น....
"ฮู้.... อันตรายจริงๆ" มิยูกิบ่นพึมพำ อะไรดลใจให้เขาพูดไปแบบนั้นกันนะ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรจะเอ่ยออกไปแท้ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย แล้วถ้าเกิดซาวามุระมาถามอีกเขาควรจะเลี่ยงยังไงดี แต่โง่อย่างหมอนั้นคงไม่คิดอะไรมากหรอกมั้ง... มิยูกิเกาหัวแกรกๆก่อนจะเดินเข้าห้องไปแต่ว่า....
ตึง ตึง ตึง
"เจ้าบ้ามิยูกิ!! กล้ามากที่มาหลอกฉันนะไอเจ้าบ้า!!"
อ่า..... หมอนี่มันช่างตื้อจริงๆ.......
TBC.
talk : อัพอีกแล้วววว เมื่อวานก็เพิ่งอัพไป ถถถถถถ ตอนนี้ดูยาวๆเนอะ /ยาวตรงไหน เนื้อเรื่องดูเอื่อยจังเลย ยอมรับเลยค่ะว่าตันด้วยนิดนึง 55555555 /ไม่นิดอ่ะ มิยูกิมัวทำอะไรอยู่ควรรีบทำคะแนนได้แล้วนะ ส่วนน้องนี้ก็ช่างตื้อกว่าที่คิดไว้อีก ติชมได้ตลอดเลยนะค่ะ
เหออออ รู้ใจตัวเองกันซะทีเถอะ ทั้งมิยูกิและคริสเซมไปเลย ส่วนนายมิยูกิ แผนสูงนะยะคิดจะทำอะไรน่ะ โรคจิตตต 55555 ไปนั่งใกล้ๆเอย์จุนตอนอาบน้ำนี่ระวังอดใจไม่ไหวนะ หยอดเข้าไปสิ รีบๆทำคะแนนหน่อยยย แล้วก็นายไม่รอดแล้วละ มิยูกิ...
ตอบลบ